Во последниве 20 дена видов многу, прошетав, слушнав, осетив, научив. Што?

Видов многу просечни и надпросечни. Забележав која е разликата во животниот стил. Каков е начинот на однесување, разговор, дружење, забавување. Можев да споредам. Дефинитивно, има што да се смени за да ни биде подобро.

Лесно е да бидеш дел од просекот. Кога си со него и во него, не осеќаш разлика или пак разликите се мали. И не бараш друго, освен да останеш каде си. Убаво Ти е, се чувствуваш сигурно. Можеби задоволството од животот и не е така добро, но ете, не може подобро. Дали вреди целиот живот да се помине просечно?

Ако сонуваш, тогаш не си дел од просекот. Тогаш имаш енергија, волја, сопствена мотивација, визија, што и  како и кога и со кого да направиш, за да се качиш над просекот. Заради Твоите соништа. Ако доследно го следиш сопствениот пат, не дозволуваш просечноста да Ти ги уништи соништата, работиш дисциплинирано, организирано, совесно и со посебен однос кон сопственото време, тогаш ќе успееш.

Под просек не можеш да бидеш. Ако си, овој текст не очекувам дека ќе го разбереш.
Ако си во просекот, потруди се да ја разбереш поентата на оваа животна филозофија.
За Тебе, кој си над просекот, Ти честитам. Ти си вистинскиот човек кој знае што сака, и прави се за да биде надпросечен – по секоја цена!

Вреди ли да се учи за да се биде просечен? Според мене не. Зошто? Еве многу накратко:
Зошто би вложувал многу од своето време за да крпам месец за месец, или пак постојано да наидувам на блокади кои ме оддалечуваат од остварувањето на моите соништа? Дали вреди целото стекнато знаење за безначаен напредок и постојано себедокажување за сопствената вредност? Дали воопшто моето знаење има некаква вредност онаму каде го продавам?

Пред мене прашања безброј. Сигурен сум и пред Тебе. Со муабетов сакам да побудам мало себеанализирање и разговор со себе си, на темата: вредам ли како ученик, или подобро, вредам ли како учител?

Се провлекува одваму натаму една народна за мајсторот и чиракот: ученикот подобар од учителот. Така било, но дали е сега така…? Според мене се помалку. Ја имав таа среќа во мојата досегашна кариера да работам во, можеби единствената, македонска фирма каде нескромно се споделуваше знаење, се вложуваше во пренесување на искуството, од учените на учениците, од искусните на почетниците. Дефинитивно тоа беше единствената причина зошто таа фирма имаше огромни чекори во својот напредок.

Среќен сум што денеска сум дел од одлична интернационална компанија каде важи истото: учам за да научам, пренесувам знаење за да научат. Нескромно, без предрасуди, со ентузијазам, мотивација и голема желба учениците да бидат подобри од учителот.

Во денешно време, модерниот збор е: ментор. Систем на менторство. Ментори кои поучуваат за да научат свои, кои понатаму ќе учат свои, кои ќе… И додека овој ланец постои, се надоградува, расте, се усовршува, сигурно е дека секој ќе биде со голема корист. Пред се, над просекот.

Да, потребен е систем каде вложеното ќе ти врати вредност. Но, и тоа го пронајдов. Не го измислив јас, го измислил обичен човек, со свое искуство, визија и желба за успех. Јас го користам, како и огромен број други низ целиот свет. И што е најдобро, не се грижам за неговата успешност, надоградба, опстојување. Мое е да научам и да пренесам знаење: да научам други.

Уште еден модерен збор: консултант. Овој статус го посакувам многу одамна. Одамна си дадов збор и ветување на себе си дека тој личен статус е единствениот начин да го пренесам моето знаење стекнато од животното искуство, формалното образование, секојдневната пракса. За да не остане залудно потрошено моето време. Барајќи модел кој ќе биде најсоодветен на моите финансиски очекувања за моето вложено време во поучување на други, го пронајдов најдоброто: Herbalife. Им благодарам на сите пријатели кои нескромно се потрудија да ми ја доближат оваа компанија и нејзиниот систем на работа, кои дефинитивно направија огромна промена во мојот живот.

Пред 12 години си дадов збор дека ќе учам се што ќе ми треба се додека дишам. Но, си го реков и следново: работиш како скот и дај си рок до кога вака. И си дадов рок: до мојата 35-та. Доволно е како влог во животот и животниот стил кој го посакувам. Имам уште малку до целта! А потоа… Ќе учиш од мене. Ако си подготвен/а да го научиш она што јас го знам за да го живееш времето на свој начин, како што си направив јас.

Учи за да одиш напред. Поучувај други за да ти помогнат да одиш и стигнеш до Твојата цел. Со среќа!

Темава е секогаш актуелна, во сите сфери на нашето секојдневие. Како се разбира е друга работа, многу често зависи од моментот каде е употребен зборот, каде е сретната или каде се почуствувала за потребна. До неодамна, а многу често и во овие години, слушам насекаде, и од вработените (читај работниците) и од невработените (читај бадијалџиите) дека главната мотивација ни била: парите. Демек, ако ги имаш си мотивиран, ако ги немаш не си или пак ќе најдеш начин да се измотивираш за да дојдеш до нив. Се сеќавам на многу студиски предмети од менаџментот каде низ практични примери дознававме за мотивацијата на работното место, однос во системот на работа – однос шеф/подреден итн. Многу за муабетење на темата за врската меѓу мотивацијата и работењето, што можеме да си ја праиме ако се видиме во живо на кафе муабет. Она што е поинтересно и важно за замисла и лично преиспитување е личната мотивација.

Дали имаш или ја немаш? Знаеш ли како да си ја создадеш? Ти треба ли некој да Те мотивира постојано? Дали Ти треба мотивација?

Без да знаеме – неосетно – за некого тотално нормално, но и непотребно за размислување околу мотивацијата – таа постои. Доколку не ни постои секој ден, тогаш денот би ни бил безвредна точка во времето – нема ништо да мрдне од тоа што е, со нас или без нас. Ако ја немаме, тогаш често се чувствуваме бедно, нервозно, незадоволни со себе си, со своите резултати, со својот напредок. Можеби нема да ја достигнеме саканата цел што уште повеќе ќе создаде негативно чувство и депресивен заклучок: мене ништо не ме помрднува, мене за ништо не ме бива.

Да, точно: мотивацијата е пред се психологија. Важна алка во целината. Зошто е потребна? За да одиме напред. Што може да не мотивира? Се. Кој може да не мотивира? Секој.

Она што јас постојано го тренирам (пред се лично, но и во група со други) е личната мотивација. Што подразбирам под тоа: јас за себе си со себе си да си пронајдам нешто што ќе ме измотивира за да одам понатаму, до следната точка, до следната цел, и понатаму. Тоа не секој знае, може, сака, го прифаќа да го прави. Но, вредно е да се размисли за начинот како постојано да си го прави за да напредува, да ги руши границите на своето возможно.

Мене ме мотивира се. Но најмногу сопственото задоволство. Особено кога нешто во што вложувам време, знаење и енергија, ќе го комлетирам, ќе го завршам во форма која сум го замислил, со резултат кој јас го посакувам. Тоа може да биде и добро направен микс од 10 музички нумери, кило слатки цреши, или пак градска вожња од 30 км/час. Само тогаш се осеќам задоволен. Знам дека тоа што сум го посакал и сум го направил, а лично ми било потребно – сум го остварил.

Теории за мотивација: милиони. Начини за мотивација: милиони. Меѓутехники-филозофии-различни движења: миони. Важно е што јас-Ти-и останатите сме: едни. Јас сум јас за себе си: еден. Пронајди ја својата мотивација за да не летне времето од рацете, а да не притисни незадоволството, па еден ден да си речеш: е што направив јас за сиве овие години. Постави го прашањето сега! Утре е доцна.

Текстов не е за коментар. Но ако добијам, ќе продолжам со муабетот. Ако разбудив нешто во Тебе, тогаш ја постигнав мојата цел. Твојата промена беше мојата мотивација за овој текст.

Гледаме фудбал под клима, како ескимите додека ловат риби. Додека не не огрее! Да живееме!

www.mojbiznis.mk/prijava
Биди во друштво на успешните. Биди успешен човек. Денес!

Новиот почеток започна. Стартот ПУКНА. Сега почна вистинската трка. Минатото замина, иднината пристигна. Сегашноста е тука, во моите раце. Петолетка!

Социјалистички збор кој има неверојатна капиталистичка моќ. Често слушам зезалици на тема „петолетка“, но зачудувачки колку тој збор е моќен. Од секој поглед: визија, план, акција, реакција, развој – „живот“. Замисли си да си испланираш што ќе правиш следните 5? Понекогаш си се запрашал/а дали ако ја тераш според магичната 5-ка, каде можеш да бидеш-да стасаш? Јас го научив одговорот – повторно на почеток. Но, на следниот почеток.

План: 3 дена, 30 дена, 90 дена, 100 дена, 180 дена, 1 година, 5 години. Неверојатна моќ на менаџирање со времето, ресурсите, парите, иднината. Правиш план?

Не можеш да стигнеш некаде каде сакаш, ако не тргнеш. И ако тргнеш, а не знаеш каде си тргнал/а, пак си ја утнал-а! Затоа ти треба 5-ка! Заради Твојот успех.

Моето „цепање“ со текстовиве не е за џабе! Има зошто постои и ќе опстои. Фаќај ме во конец со се што сум напишал, за да ме следиш во мојата 5-ка. Можеби ќе биде добра и за Тебе.

Мојата следна 5-ка е јасна. И точно си знам што ќе бушам. Но и имам сопствена визија како ќе ја започнам 5-ката после оваа 5-ка. За да биде 5-ка! За да стане 10-ка! Кога ќе созрее, пред дипломирање и започнување на новиот живот.

Ти што ме знаеш, знаеш што пишува во овие неколку зборови. Ти, сеуште непознат за мене, ако сум ти интересен, контактирај ме и запознај ме. Ќе имаш ќар од мене, а можеби и јас од тоа. Ако ништо повеќе, плус бројче во Твоето кругче на познати.

Во Твојата петолетка, не ги заборавај Твојот круг на познати! Заради Твојот нов почеток!

За арно, за убаво… Аирлија новиот ден!

Почетокот има неверојатна моќ, поголема од завршетокот (крај нема, привиден … можеби). Создава, ентузијазам, чуден склоп на емоции, задоволство, страв, нетрпение, очекувања, жар за акција, желба за успех. Колкупати си почнувал/а…нов почеток? Јас често, многу често.

На моменти, незадоволен што постојано почнувам нов почеток, но секогаш задоволен што новиот е подобар од претходниот. За мене лично, феноменално чувство. На повеќето не им се допаѓа тоа, но си го гледам своето. Зошто? Тоа е себично? Можеби. Но, за мене не. Новиот почеток е нова приказна, позрела, помоќна, потемелна… Да! Не плукај на стариот бунар – велат. Новиот почеток, не е заборав на се започнато. Напротив, уште една од надграбите на сопственото, заедничкото – нашето.

Секогаш нов почеток! А зошто да не?
Да, да. Најдобро почни, и терај си го без да застанеш. Но, што ако тој почеток бара многу други нови почетоци? Зарем ќе ја ускратиш моќта на синергијата на знаењето, свеста, ставот, резонот? Секој следен, подобар од претходниот, заради претходниот и заради следното. До кога? Додека не го изградиш целото. Она што го сонуваш на самиот почеток.

Љубов, комуникација, интегритет, искреност, забавност, ентузијастичност, одговорност… Добри и секогаш прифатени особини од сите нас. Можност за оној што ги поседува да биде пример во своето друштво, во својот круг на познати не познати. Можеме ли сите да ги поседуваме? Да! А дали ги имаме сега…? Можеби, не.

И да ги имаме, и да ги немаме, новиот почеток е оној што ќе направи да ги создадеме. Ако сакаме да бидеме магнет за средината во која сме.

Вреди ли да се почне од почеток, со нов почеток! Да.
До кога нов почеток? Секогаш, додека не дојдеме до посакуваниот крај. И крајот е нов почеток, на почетокот.

Среќен Велигден. Христос воскресе!