Она што е мода, минува. Во модата најчесто многумина „слепо“ прифаќаат, или одбиваат, она што им се нуди. Велат трендовите во модата се веќе измислени, само се менуваат од периоди на периоди. Ако земеме дека модата е облеката, да. Но, ако малку размислиме околу трендовите во човештвото, од каде излегуваат стотици модни трендови, тогаш приказната е поинаква.

Трендот е тука заради природна или наметната потреба на луѓето. До пред 10 години, случај беше да видиш човек со мобилен. Едно заради цена, а друго заради одбивност кон новитетот, заради природното „НЕ“ во нас. Но, денеска, го живееме трендот. И модата „мобилен“ се претвори во суштинска потреба, и секојдневие. Па полека од тренд, се претвори во нешто нормално за кое веќе и никој не размислува дали му треба или не. Мобилниот се претвора во нов тренд: интеграција за повеќе типови на апарати за комуникација во еден подвижен мал збрлавен апарат, кој меѓу другите функции ги има и оние на мобилниот телефон. Тренд кој во моментов е во фаза на модата: iPhone и сличните на него играчки за луѓето.

Дали си размислил/а дали си ти дел од трендот? Или подобро, дали си Ти оној што го користи за себе си трендот кој постои, или си дел од трендот кој има корист од Тебе – од Твоите навики, пари, егоистични размилувања.

Ова е важно прашање на кое Ти препорачувам да си одговориш што побргу. Заради 2 причини:

1. Да не Ти биде криво што си последниот вагон од возот кој тргнал, и си го знае Својот пат, но како последен, ќе си бидеш со кратки раце. Сите слушнале и имаат, а Ти уште тераш демагогии и продаваш памет што е добро а што не е.

2. Еден убав сончев ден, кога ќе слушнеш дека Твојот близок како и Ти слушнал, видел, послушал, и искористил… Што тоа? Понудата за работа. И кога ќе почнеш тогаш, ќе биде доцна за Тебе. Ќе има многу што се дел од трендот, а Тебе ти текнало кога сите почнале па тераш политики небаре продаваш ветар во магла и тепаш празна слама.

Трендот е wellness. Или си или не си дел од него. Јас сум. И немој тогаш да ми кажеш дека не сум Ти кажал.

Во мојата досегашна кариера многупати не верував на луѓе што ми зборуваа што е „ИН“. Често бев тврдоглавиот паметњакович и мрчев дека се тоа нема врска, дека тоа не е за мене, дека не сум јас Тој. И многу чето знаев што е „АУТ“. Ако си подготвен да се менуваш, тогаш ќе Ти биде полесно. И на тебе, на твоето Его, и на Твоите околу тебе.

ЗАРАДИ ТЕБЕ !

Опкружен од трачарење и егоистично озборување, се прашувам… Зошто попусто…? Дали ни е наметната оваа карактерна особина, сакаме да бидеме вакви, сме такви, или пак јас се наоѓам во таков магичен циркус? Не барам одговор, ќе го дадам самиот, по мое… Безобразно себично, но отворено за муабет – со Тебе.

Светот го движат различностите: убав/грд, благ/солен, паметен/глуп, маж/жена, север/југ, лево десно… И тоа е супер. Во целата приказна најопасна е: позитив/негатив. Тотално хаотична поларизација.

Пишував, тука некаде за ставот, по нешто секаде. Ова мое тупење го врзувам само со него: ставот.
За чудо, постоеле позитивен и негативен став. За уште поголемо чудо, речиси сите знаеме кој е позитивниот а кој е негативниот став. За најголемо чудо: сите сме во право. Став е став. Не постои негативен или позитивен. Ставот е секогаш став.
За мене никогаш неприфатливо – многу често позитив/негатив е врзано со крив/прав, особено во конфликтни ситуации кои довеле до караница, виканица, тупаница.

Дали си негативен/а? Не не, дали си позитивен/а?
Откачи ги негативните, прифаќај ги позитивните! Реченица која кога ќе ја слушнам ми создава револуција која успешно ја задушувам, за да не старта војна – меѓу мене и…, во себе, кај други. Зошто? Сега ќе Ти кажам зошто!

Кој е позитивен? Човек кој знае рационално да резонира за ситуациите во кои е и не е, барајќи го своето место, позиција, корист, интерес.
Кој е негативен? Оној што не знае што сака од себе, од другите, оној кој избегнува да го земе предизвикот во свои раце. Напротив, фаќа кривини, ужива во премолчувањето, секогаш е тука за празен бевременски непотребен муабет (сам со себе си, со други – за други, ретко за себе си).

Човекот со насмевка ми Ти бил позитивен! Ајде де!
А човекот без намевка ми Ти бил негативен – читај намќор! Ајде де!

Отсекогаш сум мразел да разговарам на темата: кој е крив! А секогаш го слушам зборот: а што сум јас крив/а за… Па не е тоа дека јас…
Отсекогаш уживам да разговарам: со факти, без емоции, без тронка непотребен збор кој ќе остане празен ако не е дополнет со внимание и почитување од оној/онаа за кого е наменет. Со резон!

Сум Ти бил јас технички образован човек, па затоа сум резонирал како техничар-демек сум одел алгоритамски со дефиниции „ако,тогаш“. Ајде де!

И уште нешто, околу позитивното и негативното. Има една област во менаџментот и комуникациите која се нарекува: менаџмент со конфликти. Неверојатно потребна за еден куп луѓе кои ги познавам, меѓу кои си и Ти. Зошто? За да научиш како во секоја ситуација да направиш „победник-победник“ ситуација, а притоа да го добиеш посакуваното. Не, ова не е суштината на конфликтите и управувањето со нив. Но кога тоа ќе го совладаш, и кога ќе научиш да управуваш со своето време, тогаш ќе заборавиш на „негатив“. Тогаш ќе дознаеш и научиш како да бидеш „провокатив“ за да секогаш бидеш „позитив“. Во секоја смисла.

Звучи тупаџиски, но Ти што ме читаш, знам дека ќе ми ја запомниш оваа поента.

Секој со своето на своето во своето, заради своето! Со туѓото или без него, сеедно!

Почетокот е одличен, особено ако знаеш каде Ти е крајот, ако си подготвен да се рестартираш, да направиш чистка и точна претстава што си направил, што ќе правиш, до кога, како, со кого, зошто. Ретко кога правиме планови и размислувања на вакви „тешки теми“. Многу често сите ние го правиме тоа токму на стартот. И нормално… Загушени од трката, шумата, не го гледаме крајот, потокот – ЦЕЛТА.

Од моите досегашни 33, моето искуство и стекнато знаење од теорија и пракса, лесно можам да Те посоветувам: БИДИ ДОСЛЕДЕН ВО ТВОЈОТ ЗБОР/ПЛАН/АКЦИЈА, ПОЧИТУВАЈ ГО ТОА-КОЛЕГИТЕ-ПАРТНЕРИТЕ (своите и туѓите успеси и грешки), и секогаш-секогаш-секогаш ОДАДИ ПРИЗНАНИЕ (на себеси, и на луѓето околу Тебе). Она што минатата го осетив, а ќе го практикувам понатаму, во оваа или надоградена форма, е следното: без овие 3 елементи, не можеш да успееш. Ниту Ти, ниту Твоето семејство, ниту Твојот бизнис.

За одговорноста кон работата, кон својот збор, кон задачите дадени од себе си и другите, сум пишувал по нешто, ќе пишувам и понатаму. Благодарејќи на моето јубилејно 15 годишно работно искуство во приватен сопствен и туѓ бизнис, во јавни институции, на бело и црно, со сигурност можам да повлечам црвена црта и да заклучам што од моите експерименти дале позитивен резултат, а што ме извадиле од колосек и ме фрлиле во ендек.

Бев доследен и досега. Најчесто почитував се, и што треба и што не треба, и позитивно и негативно, и позитивни и негативни луѓе… Толерирав малку, доволно, најчесто премногу. Некои таа моја особина која постои и денеска во мојот карактер, ја поистоветуваат со наивност. Но знаев и да бидам безобразно негативен да не почитувам повеќе ствари, а најчесто неодговорни луѓе, системи кои имаат тотален хаос, однос кон мене заради безлично малограѓанско искористување. Во годиниве што изминаа, бев во состојба и да отпишам тотални лешинари кои ми се прават први пријатели, а на прв чекор позади мене ми плукаат и копаат дупка од 2 метри за да паднам што побргу за да можат да си го тераат сеирот и да си ги задоволат своите партиски нискокалорични морбидни интереси.

Почитувам и ќе почитувам, лично во себе си, јавно пред себе си и останатите. Ќе почитувам секого кој го заслужува тоа, оној што е коректен во односот со мене ќе добие и лично изразено почитување од моја страна. Но, не очекувај да Те почитувам ако ме игнорираш, безобразно копираш, искористуваш во Твои цели за да бидеш фаца и добиваш Твои лични поени, ги одбиваш моите ставови а малку подоцна ги користиш како свои убедувајќи ме дека е тоа вистинското, наспроти моето налудничаво.

Досега ретко оддадав призанија. Да, лично кон себе си, „јавно“-директно кон други. Тука сум ја грешел многу. Можеби ме советувале да не го правам тоа, но во мојот корен стои пред се сопствена анализа на личните постапки, пред да се замарам со останатите. Да, во таа анализа ги заборавав моите добри страни, заборавав да си оддадам признание, веројатно плашејќи се да не го разбудам будалестото балканско его во мене, или пак да не станам македонски нарцис кој знае за секого и се, а за себе си се смета за вонземјанин и над сите. Самокритичноста е најдобрата особина кај човек. Потребна е развиена свест за тоа (не сум го рекол јас ова, сум го прочитал од попаметен од мене). Се препознаваш? Драго ми е, не сум бил сам таков.

Признанието е суштината на почитта – сам на себе си, останатите кон тебе. Тоа го забораваме сите. Ретко слушам дека некој се радува на некоја награда-некое признание добиена-добиено од некаде – институција, влада, партија, човек, пријател, швалер/ка, сопруг/сопруга. Нека биде тоа и збор: браво, алал да ти е, ме воодушеви со овој Твој резулат, покажа и докажа дека опстојуваш на Твоето, рече и направи… Оддади си признание дека Те бива. Ако тоа сам не си го направиш кон себе си, не го очекувај од другите. Зошто? Затоа што туѓото нема да го видиш, ако го немаш своето.

Велат: биди позитивен! Не се оптоварувај со негативни мисли, работи на тоа да не те тргаат на страна проблемите во животот. Радувај се на најмалиот успех. Планирај ги своите постапки. Насмевка на лицето. Имај став дека си најуспешниот човек. Одличен совет. Точно: не се празни зборови.

За да го правиш ова со себе си, расчисти си ги дилемите во својата глава, и не се замарај со туѓиот ментал.

Што сакам да Ти кажам:

• расчисти што сакаш од себе си,
• дефинирај што сакаш во следнава 2010-та година,
• заборави ги емоциите, сочувај ги за најблиските и за себе си,
• стави се во мод на комплетно искористување на своето време – за себе си и своите околу Тебе,
• изеди ја жабата која секогаш ја оставаш за последна во менито на секој оброк,
• стопи го салото,
• додади енергија на Твојата машина,
• постави се како човек, за да гледаат во Тебе човек,
• и секогаш речи си: ДА, ОВА СУМ ЈАС, УЖИВАМ, МОЖАМ, УСПЕВАМ.

Ама ми тргна со филозофија, бреј!
Ти што го читаш ова, препрочитај ме пак. Знам дека не ме разбра од прва. Ова е за Тебе. Од мене. За Твое и мое добро. Со добра мисла и намера. Со желба за среќа, радост, добро здравје и забавна уживанција. Те гаѓам вака затоа што знам дека сакаш да ме читаш. Ова не можеш да го копираш.

Поздрав и секое добро.

Опкружени од сите страни со еден тон разновидни информации, се губиме во суштината на пораките кои допираат до нас. Свесно, а повеќе несвесно, прифаќаме се и сешто, правиме и што ни треба а повеќе она што вистински не ни треба, без притоа да резонираме во стилот „дали ова треба да допре до мене или не?!“

Интернет, ТВ, радио, билборди, уличен маркетинг, куп форми на герила маркетинг, тефтери, календари, упаљачи, пенкала, автобуси, шетачи со некакви си плакати напред и од позади,… Испуштив нешто? Да, да, топ-шоп финти со пред и после, … Купишта начини за да една фирма збрца информација до тебе со една и единствена цел: да Ти го продаде своето за Твоите пари. Каков купувач си? Купуваш заради реклама, заради тоа што другите околу Тебе купуваат, или пак свесно споредуваш-аналзираш-пребираш-одбираш она што вистински Ти треба за парите што ги имаш без да дозволиш да Те „заведе“ водата-рекламата-акцијата. Веруваш ли во препорака на добар производ или услуга? Дали си испровоциран од било каков вид на промоција да се јавиш-отидеш некаде-влезеш во некоја продавница-за да потрошиш?

Јас нема да одговорам за себеси, ќе Те оставам Ти да го продолжиш муабетов после претходниот прашалник.
Имам поинакво прашање на кое многу ќе сакам да прочитам Твој став: што правиш Ти за да Те купат? Дали Ти размислуваш дека и Тебе Те купуваат? Не ме сфаќај погрешно-не како бело робје за пари и други зезалици кои за некои се основна професија и начин на егзистенција.

Замисли дека си Ти експертот за Твојата област, да речеме пчелар! Знаеш со пчелите и медот како никој во светот. Те слушаат, работат за Тебе, ги слушаш, знаеш што им треба. Ти им даваш, тие Ти даваат. Ти задоволен, Тие задоволни. Го собираш медот, и… нормално го јадеш. Но, да речеме дека сакаш и други да го јадат. Да им го продадеш, за да си заработиш пари со кои ќе можеш во следната сезона пак да им дадеш на Твоите пчели, за пак да Ти дадат. За да им дадеш, во меѓувреме и себеси ќе треба нешто да си дадеш – храна за Тебе, облека за Тебе, и се останато што си го правиш за себеси (и за другите со Тебе).

Сакаш, но не знаеш како! Да им го продадеш медот од Твоите пчели – највредните работници во Твојата фирма, кои произведуваат најквалитетен мед. Не си продавач, поим немаш како да убедиш некого дека, најнапред треба да јаде мед, а подоцна да го убедиш дека Твојот мед, медот на Твоите пчели е најдобар.

Од спротива, комшијата Ти исто работи со пчели, но Ти знаеш дека неговиот мед е 10 пати послаб со квалитетот од Твојот мед. Но, се што ќе сработи со своите пчели го продава. Секоја година има поголем број семејства со пчели, количината на медот му е 20 пати поголема од Твојата. Ти со Твојот квалитет, Тој со Твојот квалитет. Ти неуспешен, Тој експерт за пчеларство.

Нешто не штима? Ти не си експерт за пчеларство?! Ти немаш појма од промоција! Ти не знаеш кои се Твоите добри страни потребни за Твоите купувачи, или подобро не си ни свесен што е доброто кај купувачите, за да бидеш и Ти усшешен пчелар. Квалитетот се продава? Не. Се продава само и само добрата промоција.

Промоција = Реклама. Можеби да, но јас велам не. Зошто?
Кога ќе речеме реклама, мислиме на лага која треба да ги натера будалите со пари да ги потрошат заради рекламата. Не дека им треба тоа да го купат, туку затоа што има реклама која ги вика за да ги испружат на маса: попуст, купи едно добијаш две, новогодишен попуст, оригинално-единствено-незаменливо, сите го користат-ајде и Ти, и тако даље… Особено интересен муабет направив пред извесно време кога паметњаковци-мои роднини ми го анализираа Топ Шоп: како било тоа лага и превара, се прикажувале производите како работат, па некои збореле дека нешто е супер таму, па како на телевизија се можело да се покаже али во пракса не било така, итн…

Паметни сезнајковци на тон. А сите тие мрчатори не успеале да се продадат себеси, па зборуваат за туѓи начини на продажба.

Промоција, да! Секогаш и секаде за се. И за себе си, и за Твојот бизнис, и за Твојата фамилија, за се што сметаш дека треба да го промовираш. Ако не знаеш, научи. Од кого, од оној што знае како. Најди го, седни го, залепи му се, копирај го. Зошто? Ако не научиш, заборави на успехот. Зошто? Затоа што Твоето најдобро ќе остане само за Тебе. Твоето најдобро е најдобро секогаш ако сам со себе го споделуваш, а не наоѓаш начини како да го доближиш до оние до кои Ти сакаш да го имаат-користат-уживаат во него.

Дали сакаш да бидеш милионер? Можеш ако научиш промоција. Стартувај сега, за да не биде доцна вчера. Пардон, утре… Времето Те јаде, се троши. Умот ќе Ти остане свеж додека биологијата Ти го дозволува тоа, но годините ќе Ти одминат. Кога си во одминатите, и тогаш можеш да промовираш и да имаш ќар од тоа. Ако сакаш! Ако сакаш да успееш во Твојот пат кон Твојата цел. Сакаш?

Не постојат луѓе во Македонија кои посветено работат за да го сработат тоа што им е дадено да го сработат или она што сакаат да го сработат. Теза која сите ја зборуваат. Со дополна од следново: џабе работиш тука, ништо не можеш да создадеш, … Ако сакаш со вакво темпо да работиш и да имаш добивка (во се, а не само во пари), тогаш оди кај жолтите – кинезите, јапонците, па таму биди еден од доследните во работата што ја работиш. ДАЛИ?

Постојат! Малку се? Да. Неорганизирани се? Да. Не можат сами? Да. Дон Кихот со ветерниците…такви се? Да. Имаме ли потреба од ваквите ? Да. Но дали вистински знаеме за тоа и дали вистински ги користиме? Не.Товареноооо магарееее ништо не осеќааааа… Вака викавме по градинки и училишта на времето. Како е сега не знам. Како деца не знаевме точно што значи ова. Ниту ја разбиравме магарица – што тоа би можело да биде во превод за Големите. Најчесто, многу ретко, ваквите, работливите-посветените-лојалните-доследните, се токму вакви – магариња-магарици-коњи за влечкање. Најчесто во сенка, без особина и потреба да се истакнуваат на безобразен начин, секогаш подготвени да ги препознаат како такви-вредни-умни-паметни за да ги почитуваат, ценат, наградат. Но, дали се успешни? ДА. Во секој поглед, освен малограѓанскиот каде воопшто не припаѓаат, ниту сега, ниту порано, ниту подоцна.

Мојот татко, Љупчо, беше посветен работник, и сега е. Професионалец, доследен, лојален, посветен… Човек за работа кој секој го посакува – и да работи заедно со него и да сработи и да ужива во секојдневната комуникација, и да учи постојано од него! Дали го ценат и почитуваат? Не! Зошто? Затоа што бројот на луѓето со спротивни особини е преголем за да може да ја издржат конкуренцијата која ја наметнува Тој. Тешко е да поднесеш подобар до Тебе, особено кога Ти е конкуренција во Твоето. Конкуренцијата се убива со еуфорија, обезвреднување, уништување на се што е вредно!

Досега се обидувам да бидам во корист на ваков начин: сум со оние што сакаат да успеат, а за тоа посветено работат, учат, се надоградуваат, не се жалат себе си, бидејќи знаат дека тој пат е вистинскиот за да се достигнат целите во сопствениот живот. Имам утки во мојот избор, можеби предоцна дознавам за тоа, но тоа не го сфаќам какко грешка туку како најдобро училиште и вистинска вештина за останатото што го чека да го средам.

Дали сум јас еден од овие – workaholic-ите? Хм, никогаш не милувам да си давам мислење сам за себе, послатко е други да кажат за Тебе. Но, секогаш сакам да бидам комплетно самокритичен и да размислувам за моите слаби страни, за да доволно ги ојачам и да ги снема. ДА. Уживам да работам. Уживам да го работам тоа што го сакам, тоа ме исполнува, тоа постојано ме надоградува. Човек кој ужива во својата работа и својот успех = тоа за мене значи workaholic!

До кога вака, и дали поинаку? Постојано, и никако поинаку. Зошто? Викни на кафе па ќе ти докажам. Брзам за да успеам. Потрошив 5 минути на блогов, колку што одделив за просторов кој го читаш Ти. Купи го моето искуство за без пари! Но биди подготвен да го цениш моето, и во случај да е тотално ступидно за Тебе и Твојот ментал. Убав ден пријателе!