Квалитет, сам по себе како термин, може да се толкува на разни начини. Критериумот за мерење на нештото, што и да е, прави да можеме да споредуваме, да се споредуваме, да резонираме што е она што е сега, и што треба да се случи сега за да истото биде подобро. Ако бараме и очекуваме напредок, ако се стремиме кон квалитетното, поквалитетното.

Постојат теории на разни системи за мерење, следење на квалитетот, но основата на сите концепти е постојано подобрување. Постојаност во подобрувањето во однос на зацртаните критериуми.

Доволно долго знаеме да влеземе во црната дупка барајќи го квалитетното. Наместо тоа, покорисно е да тргнеме од сопствената анализа на себеси и да пронајдеме која е нашата вредност, кој е сопствениот квалитет, според критериумите кои не опкружуваат, кои не вреднуваат, а најмногу според сопствените критеруми за вредното, корисното, правилното, убавото, …

Дали знаеш да бидеш и дали си квалитетен/а? Сигурен сум да. Убеден сум дека си најквалитетниот човек во Твојот живот, нема подобар/а од Тебе. Вистински е така. Зошто? Според Твоите критериуми, Твојот систем на вредности, Ти си плафонот. Да, тоа е магијата на себичното и егоистично себепознавање во средината каде делуваш, постоиш, твориш, работиш, влијаеш… Се додека не дознаеш дека има и нешто што не го гледаш, нешто позади шумата… Да, Ти си најдобриот/најдобрата на светот. Додека не постои, додека не се појави подобар/подобра. Кога ќе Ти се појави Таков/Таква во Твојот живот, тогаш започнува вистинската игра. И тогаш разбираш кој е Твојот квалитет. Почнуваш да копираш, безобразно искористуваш, безлично обезвреднуваш, за да останеш Тој/Таа… Квалитетот.

Но, дали си Ти свесен за своите вредности. Можеш ли да ги препознаеш Твоите квалитети, и со нив гордо да си дел од Твојот живот? Дали умееш да ги истакнеш, искористиш, промовираш кај другите, наметнеш? Биди сигурен/на дека си квалитетен човек.

Често, плашејќи се од сопствениот успех, бараме сенка-сигурност-поткрепа во некој, за да избегаме од сопствениот неуспех. Уште подобро, трагаме по оправдување, кое ќе си стои на сигурно за во случај на грешка да го искористиме, за да избегаме од сопствениот квалитет (читај неквалитет), и посегнеме по туѓиот интегритет, а да се утешиме, да бидеме спокојни.

Не е доволно да се повикаш на подобриот. Не е доволно да се препукуваш, и во случаи кога не е како што сакаш да биде. Цени го секој момент, кој Ти носи ново искуство, ново знаење, ново пријателство. Така ќе го надоградиш сопствениот квалитет.

Дали се цени? Најчесто не. Дали вреди да се потрудиш да Ти го ценат… квалитетот? Да. Секогаш и секаде. Но, внимавај: работи на тоа да го препознаат Твојот квалитет, да го осознаат навреме (никогаш пред Твоето време). И кога си во право, има нешто што другиот не го разбира. Зошто? Заради неговиот неквалитет. Стремејќи се Тој кон неговиот квалитет, ќе дојде до Твојот… Но, Ти си во предност. Тој оди по Тебе, а Ти пред него.

Важно: научи да си го искористиш! Не барај виновник во друг, пронајди ги недостатоците на Своето. Полесно ќе стигнеш до посакуваниот успех, до сопствената цел. Порано или подоцна – зависи од Тебе.

Конфузијата наречена „не постои систем на вредности“ во нашето секојдневие е многу интересен феномен. Се научивме да си велиме дека знаеме се! Ама се! Колкумина ви рекле дека нешто не знаат да го направат? Ќе ги изброите на прсти сигурно! Дали е тоа квалитет? Или нема знаење? Или нема систем на знаење кој ќе гарантира квалитет? Ова последново ми е најлогично.

Потрошив неколку години во обидите да се воспостави систем на работа во некои од фирмите каде работев досега, кој ќе гарантира квалитет. Не зборам за стандарди на работа или било што слично. Туку, систем кој ќе гарантира дека сите што учествуваат во него на правилен начин го работат своето, а со тоа се создава целина која гарантира раст, развој, корпоративно знаење итн. Во некои од фирмите беше толку потребно, за што не беа свесни сите учесници освен лидери (кои веројатно немаа доволно авторитет за да ја наметнат свеста!), што денеска резултира со уназадување на бизнисот, паѓање на сите вредности во и надвор од фирмата итн. Јас го гледам проблемот не во работниците, туку во лидерите.

И не е така само за фирмите. Во некој од последните мои постови пишував за лидерите. Воопшто, насекаде во нашата земја. Постојат ли луѓе кои имаат квалитет да воспостават систем на квалитет (или подобро вредност) за да може човек да стави две точки од различно време и да рече: вака беше порано, а сега еве како е, колку е подобро, поквалитетно, повредно? Се тнразитираме 17 години. И повеќе? Да, постојано се менуваме, и ќе се менуваме. Не дај боже да не се менуваме (по старо се реформираме а по „најново“ би требало – се префрламе на нов колосек (оној што води не кон Европа и НАТО, туку кон макар средно развиениот свет). Транзицијата НИКОГАШ нема да престане. Се додека има напредок во човештвото, додека луѓето имаат проблеми а претприемачите во нив гледаат бизнис шанса, секогаш ќе има транзиција. Но, промена без систем заради унапредување на квалитетот… Тоа е транзиција назад, а не напред.

СИСТЕМ НА ЗНАЕЊЕ = КВАЛИТЕТ.

Во следните мои постови ќе користам преземени содржини од разни извори за да овие мали мои ставови ги поткрепам и со размисли на други личности кои значат нешто во својата област, СЕ КВАЛИТЕТНИ!

Познавате квалитетни луѓе околу себе? Кои се тие? Како ги оценивте за да ги наречете квалитетни? Според некој критериум? Критериум?

Критериумите прават систем, системот квалитет, квалитетот вредност. Грешам?