Вчера слушам на медиумите, по вестите на нашиве телевизии, информација за деца од Штип кои гледале нешто на YouTube, порно филмови, па пробувале истото да го прават (и го направиле!?) во дворот на нивното училиште. Аха! Ете, катастрофа. Тоа е интернет!

Пред извесно време слушам на улица, мајка и ќерка (50-тина / 20-тина години), вели: е од кај јас да знам дека треба Shut Down да направам, ми се развика тој систем инженерот, ко божем убиство се случило.

Госпоѓа меѓу 55-60 години, вели: ни донесоа компјутери на работа, имавме обука, и сега секое сабајле со кафето си ги читам сите дневни весници на Internet Explorer, после Он.нет и други…

Во сите овие примери има бизнис. А сите се врзани со Интернет. Во денешно време, информацијата се пренесува исклучиво преку Интернет. Другите видови на размена на информации (читај комуникација) полека се напуштаат. Нема ништо да се случи преку ноќ, но трендот е познат. Пред извесно време имаше: компјутери и интернет. Сега, тоа е интегрирано. Компјутерот без интернет е ништо. Во најмала рака, интранет.

А зошто не е бизнис кај нас? Па дефинитивно, многу малку од бизнисот е врзан со интернет. Ретки се фирмите што своето работење го темелат на софтвер кој покрај тоа што работи на внатрешната мрежа во фирмата, е врзан со други канцеларии или соработници преку Интернет, преку било каква веб апликација. Трговијата преку интернет сеуште не е во функција. Платниот промет на физичките и правните лица сеуште не е омасовен како алатка или навика во секојдневната работа. Од друга страна, фирмите немаат „повод“ да имаат веб страници со најнови информации за нив, од едноставна причина што понекогаш ниту еднаш не добиле контакт преку неа. (да, можеби не им е направена како треба за да испровоцира контакт, но тоа е друга дискусија)

Некои ми велат: па нема кадар. Како сакаш да биде влезена ваквата промена како секојдневна потреба, кога нема луѓе кои тоа ќе го направат. АЈДЕ ДЕ! Никогаш не сум се сложил и нема да сложам со таа констатација. Кадарни луѓе има. Оние кои програмираат, дизајнираат, — ги знаат техничките операции и системи — такви има. Што нема? Менаџери кои тоа ќе го имплементираат. Луѓе кои знаат дека е тоа е неопходно за нивниот бизнис.

До пред извесно време, важеше правилото: генерален менаџер (читај директор на фирмата) = газдата (добро де сопственикот на фирмата). Бидејќи тој беше „бог и батина“, се друго што се нарекуваше менаџер, раководител, координатор, беше обичен потрчко кој работи како тастер: што треба, тоа правам. Затоа и не беше возможно таквите раководни структури да воведуваат нешто ново, особено не некое ИТ решение. А бидејќи газдата знае што е најдобро, тој и треба да разбере дека е потребно, бидејќи тој дава пари (демек од својот џеб, а не од фирмата!). А бидејќи тој ништо не разбира, ондак во основа било каква таква понуда за воведување на Интернет во неговиот бизнис директно оди во втор, ма каки, во десетти план.

Се менуваат нештата, но премногу споро за да бидеме во чекор со развиените. Не таму далечните, тука блиските. Од регионов. Не претркаа неверојатно брзо за многу ствари. А се жалиме немало инвестиции, ова она.

Секој систем во денешно време содржи во себе ИТ решение, најчесто врзано со Интернет. Затоа што Интернет = Бизнис. Не трошок, туку инвестиција која за кратко време прави голема добивка во фирмата. Како? Прашајте ме, викнете ме, да поразговараме и да ви посочам решение. Јас, и моите колеги од мојата фирма Презент.